Garai bateko Nafarroako lurraldeak itzuliko zutenaren promesa, 1366-1367. Pedro I.a, tronutik kenduta, Nafarroaren adiskidetasuna etsi-etsian ziurtatzen saiatu zen. Horretarako, 1366ko irailaren 23an, Livournen hitz eman zuen Nafarroako erresumara itzuliko zirela "Gipuzkoako lurrak betiko. Tolosa, Segura, Arrasate, Oiartzun, Hondarribia, Donostia, Getaria eta Mutriku hiribilduak, beste gaztelu guztiekin eta Gipuzkoako lurrak duen eskubide guztiarekin eta Espainian Gipuzkoak eduki behar zituen, eta gainera, Gasteiz, Agurain, Alfaro, Navarrete, Logroño, Fitero, Tudején eta Calahorra hiribilduak, beren gaztelu eta herrixkekin, eta erregeak Karlos errege giza ezagut zezatela agindu zien biztanleei. Aldi berean, Karlos Pedrorekin gehiago lotzeko Galesko Printzeak, Pedroren babeslea, irailaren 27an, San Millanetik (?) Galesko printzeak egindako lagapena errespetatuko zuela eta Pedrori, Henrikeren aurka laguntzera joatean, ez zuela gaztelurik ezta hiririk ere hartuko agindu zion. Gainera Pedroren hiru seme-alaba bahituta zituela Ingalaterrari eta Nafarroari agindutakoa beteko zuela bermatzeko. (Yanguas: Diccionario...)". Henrike Trastamara Livournekotik zetorren mehatxua arindu nahi izan zuen; berak ere hitz eman zuen Kanpezun Karlosekin izandako elkarrizketan (1367ko urtarrila), euskal erresumako ondareko lur hauek itzuliko zizkiola. Urte bereko azaroan, Aragoiko Pedro IV.a joko bikoitz honetan sartu zen. Hil honen 21ean bi erregeek erabaki zuten Gaztelako Pedro I.ari laguntza ematea eta, ondoren, gauza bera egitea Trastamararekin. Egoerak arriskutsuak ziren anaien arteko gerra parte hartu zuten bi erresumentzat; joko bikoitza nahitaezkoa zen.