Gorosabelen esanetan, hiriaren eta Probintziaren artean beste gorabehera bat gertatu zen, aurrekoa bezain larria, nahiz eta izaera desberdinekoa izan.
"1693an, merkataritza zaindariek Mendeloko zubian Donostiatik Hondarribira eramaten ari zen diru kopuru jakin bat salatu zuten. Ondorioz, hiri hartako alkateek, bertako hamar eta sei bizilagunekin batera, hurrengo goizean aurkeztu ziren Irungo Aduana Etxean, eta bertan atxilotu zuten oraindik jaiki gabe zegoen merkataritza epailea. Ekimen bortitz horren bidez, preso gisa, Hondarribiko Kontzeju Etxera eraman zuten, bere aurkako salaketa egin zuten, auzitegi baten modura, aipatutako emakume horrek zituen gutunak gelditzeagatik. Baina bere azalpenekin pozik, edo, agian, bere jokabide arbitrarioaren ondorioen beldurrez, aske utzi zuten. Epaileak Probintziari geratutakoaren berri eman ondoren, honek Juan Larretako lizentziadunari agindua eman zion gertatutakoa aztertzeko. Azken hau bertan agertu zen: dagokion espediente judiziala osatu zuen: eta lekukoengandik jasotako informazioaren emaitza ikusita, Foru Aldundiak zuzenean Hondarribia errudunagoak ziruditen hiru pertsona zigortzea erabaki zuen. Hori betetzeko, mandatari bat bidali zen hauek Aldundiaren aurrean aurkezteko. Haiek, ordea, korporazio honen deiari uko egiteaz gain, agindu hori eraman zuen pertsona kartzelan sartu zuten, bortizki haren aginduak kenduz. Horrekin oraindik gustura ez zeudenez, Aldundiari modurik desegokian ez ezik, mehatxuka ere, gutun bat idatzi zioten. Probintzia horen jarrera desegokiarengatik iraindua, erregeari eta haren kontseiluari gertaeraren berri eman zioten; erregeak eta haren kontseiluak, urte bereko apirilaren 15ean emandako Errege aginduaren bidez, hondarribiarrek atxilotutako mandataria berehala askatzeko agindu zuen. Gainera, hiriko alkateak hamabost eguneko epean Gortean pertsonalki agertzeko agindu zuen. Hori eginda , eta haiek zenbait azalpen emanda, besterik gabe amaitu zen gorabehera zaratatsu hori."