Bere azken nahiaren kontra, Santiagoko Hilerri Nagusiko nitxo batean sartu zuten. Bere nahia, bere testamentuan adierazia, Montegranderen, bere haurtzaroko herrian, lurperatua izan behar zela zioen. Pablo Neruda poetak muino batean aukeratu zuen lekua. Eta esaten digu:
"Bidaiariak gutxitan sentitzen du halako bakardade latzaren pisua. Baina bakardade hori, zeinaren handitasunak Gabriela Mistralen poesiarekin hain harreman estua duen, ondo legoke, haren hilobiko miseriagatik ez balitz. Ez dago lorerik, ez eserlekurik bidaiariarentzat, ez dago ezer, bere izenaz ahaztutako harri hura besterik. Eta hona hemen eskolak eta haurrak, bere ametsaren erabateko utzikeriari begira kantatzen dituzte haren bertsoak".
"Maitasunezko ehun kantu"-ren egileak esaten digu hori, jakina denez, horietako bat G-rentzat idatzi zuenak. Mistral. Testamentuan herriko umeei dien maitasuna da nagusi. Nobel Akademiak eman zizkion Urrezko Domina eta Pergaminoa Txileko herriari utzi zizkion, San Frantzisko Ordenaren zaintzapean. Zor zaizkion diruak, Hego Amerikan bere literatur lanak saltzetik datozenak, Elqui haraneko Montegrandeko haur pobreentzat. (Bere haurtzaroko herriko mutil guztiei oinetakoak jartzen zizkien lehen ere). Eta Montegrandeko haur behartsuei berei La Serenan zeukan edozein altzari edo higiezin utzi zien. San Frantziskoko Aginduak xedapen hauek beteko ditu.