Amerikako ehorzketa luze eta hunkigarriena. Idazten duena Santiagoko gertaera horretara joan zen. Eta orduan idatzi zuen:
"Badator, badator. Hegazkinaren geldialdiak dira errepublika bakoitzaren negar kontzentratua. Eta bere zerraldo zuria maitasunez apaindua dator, errepublika bakoitza, bere hilkutxari itsatsitako xingola bat... Txilen uda zoragarri batean geunden bitartean, han, elur izoztuak inguratzen zuen hileta-etxea. Inork ez daki zer esango zukeen bere azken uneetan. Baina lehenago ere pentsatua eta idatzia zuen:
"Orain, Kristo, jaitsi iezazkidazu
betazalak, jar ezazu nire aho
iharrean, soberan baitaude ordu guztiak,
eta hitz guztiak esanak izan ziren".
Han dakarte beren hilkutxa zuria, lore, xingola, bandera estekatu eta herri isil artean. Unibertsitatean sartu dute, ama zahar lausotuaren etxean, bere alaba kuttunaren hondakinak jasotzeko. Hiru egun eta hiru gauez, herria desfilatzen du. Kaleko saltzaileek Gabriela jainkotiarraren argazkiak, biografiak, dominak eta "Sonetos de la muerte" pergaminoko edizioak eskaintzen dituzte. Herri heterogeneoak erosi egiten ditu oroitzapen horiek, etxeetan jartzeko, agian ilun pentsatuz bere seme-alabak babestea. Egun hartan, ehunka haur pobre ikusi nituen belauniko, eskuak konoan, haren alde otoitz egiten. Umekeriaren berezko keinu hori batez ere Bakearen etorbidean antzeman ahal izan nuen. Ikusi ahal izan nuen herria, maitasun agerpen erraldoian, galtzadetan eta paredoietan, muino eta azoteetan barrena, bere musuzapi hegaldiarekin, betikotasunean sartzeko arnasa ematen".