Pobrezia garaia izan zuen. Vicuñan eta Montegranden bizi izandakoa kontatu gabe. Carlos Ibañez del Campo jeneralaren diktadurak, La Monedara igotzeko Unibertsitateko ateak kanoikadaka bota behar izan zituenak, Txileko kontsul gisa zuen soldataz gabetu zuen, erregimenari morrontza eskaini ez ziolako. Bere trantzea kontatzen du:
"Arraza handiko bi arimak beren laguntza eman zidaten, beste hegoamerikar batzuek Europan ezagutu zuten erbestealdiko izotza saihestuz: Eloisa de Lawin andere ingelesak Proventzan etxe bat jarri zuen nire esku, mugarik gabe; eta D. Eduardo Santosek, Bogotá-ko "El Tiempo"-ko zuzendariak, une honetan nazioarteko figura denak (1933) Kolonbia Genevan zela eta egin zuen alegatuagatik, Txileko nire soldata osoa bere egunkariari emandako zerbitzuengatik ordezkatzea eskaini zidan, nahiz eta kopuru hori ez izan inondik ere".