Frantziar-prusiar gerra erabil daiteke inperialismo garaien hasiera eman zion zedarri lez. Garai hartan hedadurak bere oldarkortasun nagusienera iritsiko da, mendebaldeko zibilizazioen gehiagotasunaren idean sustatu eta zabaltze unean zeuden mendebaldeko potentzien beharrak asetzeko saiakerak bultzatuta.
Afrikak hartu zuen leku nagusiena hedapen prozesu honetan eta Berlingo Biltzarrerako (1884-1885) esateko bere itsasbazter osoa europarren artean banatua zegoen. Aitatutako biltzarrean merkataritza libreko hitzarmenera iristen saiatu ziren, merkataritza bideak ziurtatzen eta geroagoko liskarrak saihesten. Biltzarraren ondorengoko zatiketa hitzarmenetan Afrikaren banaketa jazo zen Britainia Handia, Frantzia, Alemania, Portugal, Belgika, Espainia eta Italiaren artean, gezurrezko mugak ezarriz egungo estaduenak direnak, europarren lur jabetza kontzeptuaren hain desberdina zen tribu egituraren ondorioz, zenbait talde etniko zehatzen zatiketa ekarri zuen. Eremu zabal horien agerpen azkarrak, metropolia bera askoz handiagoak eta populatuagoak zeuden koloniak, mendebaldeko potentziak bultzatu zituen koloniak mantentzea eta “zibilizatze” lanak ez zitezen bere kutxarako gastu handiak izan lortzea.
Irtenbidea kapital pribatuan topatu zen, zeinek bat-bateko aberastasunak (diamante, urre eta kobre meak) zituzten tokietan ipini zituzten begiak. Horrela emakidadun elkarte handiak agertu ziren lurren ustiapenarekin jarraitzearen, azpiegiturak sortze eta mantentzearen eta lurren ustiatze eta administratzearen truke.
Elkarte hauek (batez ere ingelesak, alemanak edo frantsesak) basakeria osoz jokatu zuten bertako jendeekin, ustiapen ekonomikoa baizik ez zuten bilatu, eta orokorrean ez zuten adierazi inolako gogorik azpiegitura berriak sortzeko, ezta eskolak, ezta eritegiak. XIX. mendearen amaieran eta XX.en hasieran estatuaren kontrol zuzenagatik ordezkatuak izan ziren, pribilegiorik gabeko elkarteak geratu zirelarik soilik. Estatuaren kontrol handiagoak erakunde kolonialak sendotzea ahalbidetu zuen.
Afrikako kolonizazioan berriro nabarmendu ziren desberdintasunak eremua eta potentzia kolonizatzailearen arabera. Kontuan izan behar dira egitura tribalak eta etnien ugaritasuna, baita ere oinarri kultural bateratu eza eta nolabaiteko antzinatasuneko botere gabezia. Horrengatik zenbait kasuetan kolonietako buruzagiak eskudantzia ugariak zituzten (Kongo, India edo India holandarra) metropolian bertan ez zirenak onetsiko, eta beste kasu batzuetan bertako agintariek nolabaiteko botera mantendu zuten (Maroko, Aljeria…).
Belgikak 1908ean Kongoren kontrol zuzena hartu zuen, belgiarrekin erantzukizuneko lekuak osatuz. Britainia Handiak askotan zeharkako administrazioa erabili zuen bertako buruzagiak aintzakotzat hartuz eta era berean gutxiengoak prestatu zituen karguak betetzeko. Frantziaren joera koloniak metropolian integratzea izan zen eta baita ere gutxiengoak prestatu zituen europarren karguak betetzeko kolonietan.
Jada XX. mendean potentzia kolonizatzaileen arteko bilakaeran desberdintasun nabariak hautematen dira. Portugalek Asiako hainbat gune (Goa, Diu, Timorren zati bat eta Makao) mantentzen ditu eta Afrikan Angola eta Mozambike ditu, Ginea eta Cabo Verdez gain. Espainiak murriztua ikusi zuen bere burua, Kuba, Puerto Rico eta Filipinak galdu ondoren, bere inperioaren hondakinak besterik ez zituela mantentzen Afrikan (Rio del Oro, Fernando Poo eta Annobon uharteak eta Ginea).
Gainbehera hasi zuten betiko potentzien aurrean beste batzuk bete-betean zeuden. Holandak Asiako jabego guztiak (India holandarrak) mantentzen zituen eta Antilla uharteak eta holandar Guiana. Frantzia XIX. mendean lurralde ugarien jabe egin zen Afrikan eta Indotxinan. Britainia Handiak aurreko garaiko lurraldeak mantentzen zituen baino hazkunde handiarekin Afrikan ere. Alemania potentzia koloniala gisa XIX. mendeko bigarren zatian sortu zen bere Afrikako lurrekin (Kamerun, ekialdeko Afrika alemaniarra, Hego-ekialde Alemaniako afrikarra) eta Ozeanian (Nauru, Ginea Berriko ipar-ekialdea, Bismarck uharteak, Salomon uharteen iparraldea, Marshall uharteak eta Mendebaldeko Samoa) nahiz eta Lehen Mundu Gerraren ondoren galdu zituen. Beste potentzia berria bat Belgika izan zen Kongo eta Ruanda-Urundiz jabetu zena. Italiak Afrikan jabetzak (Libia, Eritrea eta Somalia) lortu zituen. Japoniak jada bazituen zenbait uharte hala nola Taiwan, Kurilak, eta lurraldeak Korea eta Mantxuria adibide. Eta Estatu Batuak, Hawaii uharteak, Puerto Rico, Filipinak eta Guam eskuratu zituen.