Organoa gidatzeko azken eskritura sinatu zenetik bost urte igaro direnean, Prol-ek Udalari eskatu zion eskritura hori berritzeko 1845eko urtarrilaren 1etik 1849ko abenduaren 31ra arte, eta eskaera hori onartu egin zuen Irungo Udalak. Berritze eskritura kontserbatu denez, Irungo organo-joleak bere gain hartzen zituen betebeharrak ezagutzen ditugu. Betebehar horien artean hauek nabarmenduko genituzke:
- Organoa jotzea, "bai meza nagusian, bai bezperetan, eta eliz eginkizun guztietan pertsonalki parte hartzea, bai aginduzko egunetan, bai lanekoetan". Kanpoan izanez gero, dagokion baimena eskatu behar dio Udalari, "eta kasu horretan, bere kabuz eta bere kontura ordezko gaitua jarri beharko du kanpoan dagoen denborarako"; arau berak agintzen du gaixo egonez gero, eta interesdunak berak hartuko ditu bere gain ordezkapen horrek eragindako gastuak.
- Betebeharren beste atal bat musika irakaskuntzarekin lotuta dago, zehazki, egunean bi orduz musikako doako irakaspenak ematea hala nahi duten haur irundar guztiei, "lan honengatik ezer eskatu gabe".
- Era berean, Kapera-Organistako Maisuak "Amateurren musikaren" funtzioetan esku hartu behar du, zehaztu gabeko instrumentu bat joz.
- Azkenik, Prol organoa zaintzera behartzen zen, "bere akatsez kalterik txikiena izan gabe, kalte guztiak konpontzera erantzule izateko zigorraz".
Eskritura horren arabera, urteko soldata 3900 erreal biloizkoa da, eta hiribilduaren kultuko jardueretarako bildutako kontribuziotik ateratzen da; 900 erreal, berriz, Kabildoari dagozkio, lehen ikusi dugun bezala.
1842ko martxoko azken interbentzioaren ondoren, 1845eko otsailean, organoa berriro konpondu behar da, aurrekoa baino sakonagoa oraingoan, kostua 1807 errealekoa izatera iritsi baitzen. Bost hilabete geroago, organoko hauspoak berriro zaharberritu behar dira, "Kneip" izeneko batek egin zuen bezala.
1845ean emandako Organistaren eskrituraren iraungitze-data hurbiltzen ari denez, Prol-ek beste berritze bat eskatzen du. Horren harira, gogora dezagun, aurretik oposiziorik egon ez zenez, egungo Organistak aldiro-aldiro berritu behar izaten zuela eskritura, hau da, plaza bitarteko gisa hartzen zuela, eta oposizio bidez sartu ziren organistek, berriz, "bere bizitzaren amaieragatik" jarduten zutela organista gisa. Oraingoan, Juan Antonio Prol-ek bi aldaketa proposatzen ditu bere betebehar profesionalei dagokienez: "Afizionatuen musika"ren funtzioetan instrumentu bat jo behar izatearen obligazioa bertan behera uztea eta, bigarrenik, herriko Organistaren aldetik doako eskolak jasotzen zituzten ikasleak seira murriztea. Prolen proposamena Arrascaeta eta Rodriguez zinegotziek aztertzen dute, eta, gainera, Irungo zirujau eta mediku plazak emateko baldintzak aztertzen dituzte. Onartu egin dute Prol-ek organista-eskritura beste bost urtez luzatzeko egindako eskaera, bai eta Udalak berak izendatzen dituen sei mutikori bakarrik irakasteko eskaera ere, baina ez dira ari organo-joleak "Afizionatuen musikaren" funtzioetan parte hartzeko duen betebeharraz; beraz, ondoriozta daiteke Prol-ek funtzio horietan esku hartzen jarraitu behar izan zuela.
1855eko uztailean ezagutzen da gurtzarako udal-aurrekontua, non "organoaren konposiziorako" esleitutako partida, hala ere, "hilerri berri bat eraikitzeko" erabiltzen den, "hiribildu hau kolera izenez ezagutzen den epidemiak inbaditzen badu". Erabaki hori hartu arren, urte hartako azaroan organoa goitik behera aldatu zen, Miguel Roques eta Hermenegildo Gómez jaunen eskutik. Txosten horrek zehatz-mehatz azaltzen du musika-tresna horren egoera larria. Adibidez, bi organogileek akats hauek detektatzen dituzte:
- Palankadun lau hauspo hondatuta daude, "organoari behar duen haizea emateko gai ez direnak, oso hondatuta eta pipiak jota daudelako".
- Barruko erregistro gehienak "alferrikakoak edo mutuak dira, haien hodietatik hauts asko sartu baita, eta, beraz, ezinbestekoa da lur-erauzketa edo garbiketa orokorra egitea".
- Ardatz edo tornante gidari gehienak herdoilduta daude "burdinazkoak direlako", eta, beraz, horien ordez letoizkoak jartzea proposatzen da.
- Halaber, mihiseria-erregistroetako tutuak "mihiztatu" behar direla aholkatu dute aipatu organo-egileek.
Irtenbide gisa, organogile horiek bi hauspo handi eraikitzea proposatzen dute, "burbuila bikoitzera deituak, Txileko Santiagoko organorako egin zirenak bezalakoak, haiek eraikiak", bai eta beste bi txikiago ere, "haizagailuak deituak, beren balantzinarekin jarritako nagusiei haizea emateko". Era berean, organoaren hodi guztiak garbituko lirateke, eta horiei "beharrezkotzat jotzen diren" kanalak, hizkuntzak eta moldeak gehituko litzaizkieke. Erregistro berri bat sartzea proposatzen dute, dardara leuna deiturikoa, Roques eta Gomezen arabera "giza ahotsarena ukitzeko ezinbestekoa" dena, eta azkenik partizio eta afinazio bat egingo litzateke, horri esker "haien ahots harmoniatsuak bere klaseko beste edozeinekin lehiatu ahal izango dira". Irungo Udalak 2500 errealeko aurrekontua onartu du, eta Joaquín Olazábal zinegotziak eta Juan Antonio Prol berak osatutako batzorde bat izendatu du eraberritze-lanak egiteko.
Eraberritze lanak 1856ko martxoan amaitu ziren, Irungo Udala pozik utziz. Gainera, eskerrak eman nahi dizkio Jose Nikolas Aginagari, organorako teklatu berri baten gastuak ordaindu zituelako.