1978an, Guerra Garridok artikulu bat argitaratu zuen Egin egunkarian (1978-01-08), euskal gizartearen zati batek gaztelaniazko idazleak gizartearen bizitzatik baztertzeko duen jarrera baztertzailea salatuz. Eleberrigilea kexu da frankismoaren ondoren euskal hedabide kultural jakin batzuetan gaztelania eta gaztelaniaz idazten edo adierazten den oro antieuskaldun gisa hartzen delako. Martin Santosen euskal izaera adierazten duen artikuluak (Euskal idazlea da asmo literarioz idazten duen oro, euskal idazlea den aldetik, eleberrigilearen ustez, Euskadin bere gainbalioa dakien oro hartu behar da kontuan) polemika sortu zuen -kasu batzuetan oso garratza izan zen-, non idazle batzuek gogor erantzun zuten eta beste batzuek polemikaren tonua hobetzen saiatu ziren. Bide horretan, Angel Maria Ortiz Alfauk eztabaida deitu zuen, eta Bilboko Hierro egunkarian errepikatu zen: Guerra Garridok, Martin Ugaldek, Justo Garatek, Leopoldo Zugazak, Bernardo Arrizabalagak eta Elias Amezagak hartu zuten hitza.
Baina Guerra Garridoren artikuluak eleberrigilea sakonki kezkatzen zuen kontu bat nabarmentzeko balio izan bazuen, aldi berean eztabaida beste euskarri batzuetara zabaltzera bultzatu zuen. 1979an, ipuin-antologia bat argitaratu zen (berriro ere narratiba laburra), Egungo euskal narratiba izenburuarekin. Antologia eta polemika, Zero ZYX-en argitaratua. Liburuan, momentuko idazle onenen kontakizun sorta bat ez ezik -izen gehienak lehenago aipatu dira-, eztabaida hasi zuen Guerra Garridoren artikuluarekin batera beste artikulu batzuk ere —Martin Ugalde, Ramon Saizarbitoria eta beste batzuk— makurtzen dira, aurkitutako iritziak azalduz, ñabardura oso ezberdinekin.
1980an, eleberrigileak bere lehen ipuin bilduma argitaratu zuen Micrófono oculto lanean, Bilboko kolektibo anarkista batek editatutako Askatasuna aldizkariarekin kolaboratzen zuen bitartean, "Verlos venir" izeneko atal batekin. Bertan, Guerra Garridok aldiro-aldiro aurkezten zuen euskal idazle gazte bat, ipuin originala eskaintzen zuena. Gure idazlea ohartzen zen idazle berriak zein zaila den hain onarpen editorial eskasa duen genero bat, hots, kontakizun laburra, ezagutaraztea. Aldi berean, Euskal Herriko egileei dei egin zien idazleak 1978ko martxoan, ACEE sortu zela eta, euskal sail autonomoa egiteko asmoz.
Guerra Garridok beste bi euskal literatur eta kultur aldizkaritan parte hartuko du: Literatura (1987) eta Cuadernos de Alzate (1985). Literatura Primitiva Casa Baroja historikoaren sorkuntza bat izan zen, eta bertan parte hartu zuten aurretik Norayn egondako idazle batzuek (Acosta Montoro, Aizarna); Kurpil (Aizarna, Guerra Garrido, García Ronda); Clocen (Álvaro Bermejo); Caballo Canalla a la Calle (Julia Ochoa, José Ángel).
1982an Guerra Garrido EITBko lehen kontseiluko kide izan zen, Euskal Irrati Telebistakoa, eta kargu hori utzi zuen 1987an. Urte horietako bidean beste liburu batzuk argitaratu zituen, bere bibliografian ikus dezakegunez, eta prentsan artikulu asko idatzi zituen, gehienak gero liburu banatan jaso zirenak, Telemiroia (1982) eta Nire porrotik ederrenak (1992). Idazlea, baina, bere gorputz banatuaren beste erpin batera lehen txangoa prestatzen ari dela dirudi. Segur aski, txango bat jatorrira.