Lexikoa

NORMANDOS

De nuevo los normandos. Devastación de los ducados de Aquitania y de Vasconia (863-64). Un poco marginalmente para los vascos tiene lugar esta nueva invasión normanda. Uno de sus desembarcos es en el Gironda, donde toman la ciudad de Burdeos. El Duque de Vasconia citerior, Arualdo, opone una vigorosa resistencia a los asaltantes. Pero esta vez los normandos se alían con Pipino II, desposeído de su trono de Tolosa, y se dirige con ellos al asedio de la capital. Versión de Translatio Sanctae Faustae: «Tempore quo, post Domini nostri Jesu Christi incarnationem DCCCLXIII annos impletus est, obtinente regnum Francorum Carolo rege, filio Ludovici magni Imperatoris grassata est ingens persecutio in ecclesia Christi in regionibus Aquitaniae seu Vasconiae. Siquidem paganorum barbaries, quos usitato sermone Danos seu Normannos appellant, a suis sedibus cum innumerabili exeuntes navali gestamine, ad Sancconicam sive Burdegalensen urbes sunt advecti. Indeque passim discurrentes provincüs, urbes depopulando, monasteria ecclesias necnon et cuncta hominum aedes igne cremantes, non parvas hominum strages occidendo dederunt». (Hist. de France, t. VII, p. 344). «En el tiempo en que, después de la encarnación de N. S. J., se cumplió el año 864 siendo rey de los franceses el rey Carlos, hijo del gran Emperador Ludovico, se extendió una gran persecución en la iglesia de Cristo en las regiones de Aquitania o Vasconia. Pues la barbarie de los paganos, llamados en lenguaje corriente Danos o Normandos, saliendo de sus sedes con innumerable transporte naval, aportaron a las ciudades de Santonico y de Burdigala. Y desde allí, recorriendo provincias diversas, asolando ciudades, quemando a fuego monasterios, iglesias y aún toda vivienda humana, matando a la gente causando no pequeños estragos».