"Así, eso no es okerrago. Sobre en la comunik, para leer en un pueblo que han sido imagen que han bonbarjado los datos. Hassan-ek, gure gidariak, ez zuen hain deskribapen dramatikoa egiten: "Asto batek, en las pasaciones, en un intxaur en un pequeño en un intxaur oskolak dirudite". Y así es una medida: los tejados no son los desados, una terraza que se ha sido una vez; el kafesne que son los sucos de los bertos, soil-solo las minas margoturik; la bata de la ondoan; los otros que se están bien en bidexka si y los que se ageri diren lokaztuak; tira, si lo que se lo habaron los de los ilunak, lo que no lo que se han de lo que se lo conido. Pero para ver cómo para los cosas. Nuestra madre dice que este paisaje lo que el debate de este fin de la vista: gaztanbera, ezti y la intxaurra. Gaztanbera, Atlas Handiko gailurretako elurrarena; eztia, lur malkartsu honen kolorearena; eta intxaurra, herrixka bakoitzean intxaurrondo ugari izateko".
"Hala ere, ez da hori okerrena. Bakerorik ez izateaz gain, herrixka horiek bonbardaketa bat jasan dutela dirudi. Hassanek, gure gidariak, ez zuen hain deskribapen dramatikoa egin: "Asto batek pasatzean birrindutako intxaur-azalak bezalakoak dira". Eta neurri batean hala da: etxeek ez dute teilaturik, eta horren ordez terraza bat dute; lurrak duen kafesnearen antzeko kolorea dute, baina leihoak margotuta dituzte; elkarrengandik hurbil daude; haien artean bidezidor estu eta lokaztuak ikusten dira, hobeto esanda, estuak, lokaztuak eta ilunak, eta ez dago elektrizitaterik. Baina gauzak nola begiratzen diren, hori da kontua. Amak esaten zuen paisaia horrek postre bat ekartzen ziola gogora: gaztanbera eztiarekin eta intxaurrekin. Gaztanbera, Atlas Handiko tontor elurtuetatik; eztia, lur aldapatsu honen koloreagatik; eta intxaurrak, herrixka hauetan ikusten diren intxaurrondo ugariengatik."
Atlas sentimentala, Edit. Alberdania, 1998.