Ataria. Pilotaria. Peñak eta Goñik deskribatu dute: «Gorputzez desmadejatuta, ahoa zabalik ia beti, eta begiak izututa; bere kontinente zakarrak eta ibilerek oroitarazten dute garai bateko idia, garrotea sorbaldan duela, idiak sasiz eta txiroz akuilatzen...» Pilotari hori ere bere joko desorekatuan zen. Kale egiten hasi eta partida galtzen zuen guztia harrapatzen zuen gauza bera. Bere bolea, Peña eta Goñiren ustez, titanikoa zen, eta horrek, bere abilezia eta zartada handiarekin batera, pilotari aparta sortu zuen. Haren sakea geratu da sake bortitzen eta erabakigarrien adibide gisa. Bere jokoaren berezitasuna borroka manomanistetarako zen, bere besoaren aparteko ahalmenak tantoa etengabe menderatua izatea eragiten baitzion. Buenos Airesen joko miresgarria garatu zuen. Kantxa irristakorreko frontoi luze-luze haiek mesede handia egiten zioten. Hala ere, itzuli zenean Jai Alain egin zituen emanaldiak nahiko eskasak izan ziren, eta zaleak desengainatu zituen, eguraldiaren fenomenoetako bat dela uste baitu. Buenos Airesen, Elíceguin, agertu zenean izan zen atariko goren goia. Pilotari bakoitzak bi talde defendatzaile osatu zituen, eta garai batean zaleek ia zaletasun osoa izan zuten pilotariaren alde. Maiz egiten zuen bikotea Mardurarekin, eta Eliceguik Samperiorekin osatu ohi zuen, zeinen partidetan dirutza handiak gurutzatzen baitziren. Gizon zintzoa eta serioa izan zen, zaleen maitea, eta diru apur bat bildu zuen, aurrezki batzuekin sorterrira, Irurara, itzultzeko. Erref. Luis Bombín, 1946.