1946ko martxoan jaio eta 2023ko apirilaren 6an hildako margolari donostiarra.
15 urte zituenetik hasi zen pintatzen, Ascensio Martiarenaren eskutik lehenengo, eta Jesus Gallegoren eskutik gero, Gipuzkoako Arte Elkartean. Gero, Iruñean, Jose Antonio Eslavaren tailer eta mintegietan izan zen. Bere jaioterrira itzulita, marrazketa eta pintura eskolak eman zituen Catalina de Erauso Arte Elkartean, eta, handik gutxira, bere etxean bertan hasi zen ikasten, bere pinturari buru-belarri ekinez.
Orduz geroztik, hainbat erakusketa indibidual egin ditu 80-90eko hamarkadetan Arrasate eta Donostiako Kutxaren aretoetan, Madrilgo Aachen Galleryn, Pasai Donibaneko Victor Hugoren Etxean, Urretxuko Kultur Etxean, Zarauzko CLPn, Ermuko Ateneoan, Donostiako San Telmo Museoan, Donostiako Musikasparte Galerian, Donostiako CAMn eta Irungo CLP aretoan. Kolektiboak Donibane Lohizunen, Miarritzen, Hiesaren aurkako deialdia, San Telmoko biurtekoa, AAGren 40. urteurrena eta emakume margolarien lehiaketa. Bere lana Ermua eta Pasaiako udaletan, Gipuzkoako Foru Aldundian, Kutxan, San Telmo Museoan eta partikularretan.
Bere ekoizpen liluragarri eta koloretsuari buruz, besteak beste, ondorengo iritziak eman dira:
Aztia (1981):
"Gertatzen da tradizioak oso gutxitan direla sofistikatuak. Luisi Velezek diafanitate barrokoz birsortzen ditu, bere xalotasun osoan -hemen bai, terminoa erabiltzen dut- gordintasun osoz".
Montserrat Fornells (1989):
"Bere sormena hain da handia, koadro guztiak eredurik gabe margotzeko aukera ematen duela. Hori dela eta, askok "naives" deitu izan die, nahiz eta haien ikonografia surrealismoaren ikuspegi onirikoen eta kezka existentzialisten artean egon. Kolorista bikaina".
Edorta Kortadi (1989)
"Matia patio zaharrean, margolariak gerraoste gogor eta iluna bizi izan zuen, gazte ederrez eta arte-arrakastaz betetako herrialde urrunetako gazte-ametsei irekia. Han ere, Suedian, errealitatea askoz gogorragoa da, aristokratikoagoa. Artista, berriz ere, pertsona maiteenengan babesten da, bere Donostiako paisaia errealetan, eta horrela sortzen dira bere Neskatoa hondartzaren aurrean, bere Emakume abandonatua haurrarekin, edo bere Emaztea katuekin eta arrain hondarrekin. Errealismo sinboliko, samur, xume eta malenkoniatsua, kutsu sozialagoa eta konprometituagoa duen errealismo batean amaitzen dena: Gizona leiho aurrean, Langileak eta protestak, Hiru esker itsuak. Edo beste errealismo sotil eta oniriko hori ere bai: Paella lirioekin, Drúidak gazte beltzarekin, Adan eta Eva, Señora fruta-saskiarekin, Arlekin. Gogoeta plastikoak, guztiak ere giza izaerari buruzkoak, artistaren arimaren gardenkiei eta irudikapenei buruzkoak. (...). Amestutako edo bizitako errealitatea irudietan islatzen jarraitu nahi du artistak. Bere teknika eta errepertorio ikonografikoak iraunkorrak dira, bai gaien ordenari dagokionez, bai bere etengabeko eboluzioaren graziari dagokionez. Geroago: Luisi Velezen pintura "alkimia bitala" zela esan zuen Mendietak. Horrek badu egiatik zerbait. Luisi Velez (Donostia, 1946), Martiarena eta Gallegorekin ikasi ondoren, errealismo magiko, bizi, erotiko, onirikoari atxikitako pintura egiten hasi zen. Velezek nahikoa ezagutzen du marrazketaren artea, nahiz eta artean eta marrazketan askoz gehiago dakien oraindik, bere barneko deabruak adierazteko bezala, bizi-gorespenaren, tristuraren eta malenkoniaren arteko nahasketa".
Carlos Naucler (1990):
"Luisi Velezen pintura bere egilea bezain bakarra, indibidualista eta errepikaezina da (...)".
Joxemartin Apalategi (1992):
"Luixiren piktografian euskal kultura eta bere inguruneetako kezka hedatuenekoa, todo el ekologia kosmico, es su pensamiento más mayor".
Marianne de Villota (1994):
"Jorratzen dituen gaien jatorri onirikoaz, poetikoaz hitz egin da dagoeneko: bere pintura hortik harago doa. Irudiak oso intimoak dira, sinbologia erabat originala eta pertsonala da, bere koadroetara eramaten dituen barruko ikuspegiak. Bere konposizioak bere buruaren ispilu dira, bere sentimenduez eta esperientziez "hitz egiten" dute, literalki, bere nortasunik sakonenaz eta bere filosofiaz, ehuneko ehunean bizizalea. Ez dut ezagutzen bere oihaletan hain osoki eta zintzoki proiektatu den beste artistarik. Luisiren obra osoak osatzen du bere autobiografia; batzuetan, nahigabe ere bai".
Antxon Benito (1994):
"Irudiz gainezka dagoen mundu batean bizi gara (...). Testuinguru horretan, Luisi Velezen gisako apustu ikonikoak frankotiratzaile kultural bihurtzen dira. Erreferente zehatzetatik abiatuta, bere obrak ametsen mundu bat erakusten du, nortasun fisikoetan oinarritutako ideien mundu bat, eta, hala ere, kanpoaldearekin loturarik ez duena. Kolorez (kolorez! beroa! giza izaeraren funtsezko esentzia) elkartzen dira, kode surrealistei jarraiki, kontzeptu magikoak, denboragabeak, adimen irekien populatzaileak eta bihotz sentikorrak gauzatzeko".