Prelatu espainiarra, Soto del Realen (Madril) 1904ko urtarrilaren 26an jaioa eta Madrilen 1971ko maiatzaren 30ean hila. Apaiza zela, udako ikastaroak antolatuta zeuden Santanderren 1936ko gerrak harritu zuen. Beste apaiz askok bezala, Bilbora iristea lortu zuen, eta euskal apaizek harrera anaikorra egin zioten. Halako batean, euskal agintari abertzale batzuen baimenarekin, Iñaki Valdes Malaxechevarriak autoan eraman zituen Casimiro Morcillo eta Pedro Altabella apaiza Gipuzkoako Loiola ingurura, han baitzegoen su-marra. Horrela, ilunabarrean, militarren aldera igaro ahal izan ziren. Gero, 1937ko otsailaren 17an, Donibane Lohizunen aurkeztu zen (Lab.) Alberto Onaindiari, bere aspaldiko lagunari, Bilboko errendizioa kudeatzeko, Donostiako jeltzaleen izenean, Madril erori aurretik Bizkaiaren suntsiketa saihesteko. Handik bi hilabetera, berriro agertu zen apirilaren 7an Donibane Lohizunen, euskaldunen errendizioaren bila. Onaindiak euskal agintariei behar bezalako informazioa eman ondoren, auzia bestelako ondoriorik gabe geratu zen. Onaindiak dioen bezala, urteak joan urteak etorri, lehen mailako eliz pertsonaia bilakatu zen. 1943an Alcalako gotzain laguntzaile izendatu zuten Madril-Alcalako elizbarrutirako; 1950ean Bilboko elizbarruti berrira aldatu zuten, eta bertako lehen gotzaina izan zen. Ondoren, Zaragozako Artxidiozesiko artzapezpiku izendatu zuten, eta, azkenik, 1964an, Pablo VI.a aita santuak Madrilgo Artxidiozesi berriko artzapezpiku izendatu zuen. Vatikanoko II. Kontzilioko espainieraren saileko idazkariordea eta Espainiako Gotzainen Biltzarreko presidentea ere izan zen. Erref. Onaindia, Alberto:Bake gizona gerran, Nire bizitzako kapituluak. «Ekin». Buenos Aires, 1973.