Euskaltzale argentinarra. 1903an jaio zen Maiatzaren Hogeitabost hirian, euskal tradizio handiko familia batean, bere aitona-amonak Esterenzubi (Nafarroa Beherea) eta Berastegitik (Gipuzkoa) joandakoak baitziren. Zuzenbide ikasketak Buenos Aireseko Unibertsitatean egin zituen eta Buenos Airesen eta Maiatzaren Hogeita bostean hasi zen bufete batekin. Baina aitona handik gutxira hiltzean, Garciarena izan zen etxaldea zaintzen jarrai zezakeen familiako kide bakarra. Etxaldea hainbat gelaz eta abere ugariz osatuta zegoen, eta familiakoek pilatu egin zituzten, aita, mutikoa zela, hil egin baitzen. Karrera juridikoa alde batera utzi behar izan zuen, arrakasta handiz lan egiten baitzuen, eta familia-ogasuna ustiatzen hasi. Garciarenak hainbat euskal argitalpenetan kolaboratu du. Buenos Aireseko "Euzko Deya"n bere Cartas de tierra adentro agertu zen, baserritar argentinarraren bizitzaren isla. 1954an Baionan ospatutako Eusko Ikaskuntzaren VIII. Kongresuan bere lan bat irakurri zuen, Los campesinos vascos en América y sus hijos argentinos ("Boletín del Instituto Americano de Estudios Vascos", 22. zk.). Eusko Ikaskuntzaren Institutu Amerikarraren Buletinaren ohiko kolaboratzailea izan zen, baina Institutuko kide izendatzeari uko egin zion. Euskal Unibertsitate bat sortzeko eskatu zion Eusko Ikaskuntzaren Kongresuari. Artikulugilea eta hizlaria, bere hitzaldietako batzuk inprimatuak ere izan dira. Esate baterako, Los vasco-argentinos frente a la abolición de los Fueros Vascos (Buenos Aires, 1957) eta Pasado, presente y porvenir del Pueblo Vasco (Bragado, 1958) gaiei buruz esandakoak. Aberri ta Azkatasuna Bildumaren sustatzaileetako bat izan zen. Euskal Erakundeen Federazioak 1958an Parisko Euskal Mundu Biltzarrera bidalitako txostenaren zati bat idatzi zuen. Federazio honetako lehendakariorde izan zen aldi batez, eta Maiatzaren Hogeita bosteko "Zazpiak-Bat" zentroan lehendakari, 1964ko urriaren 10ean hil zen hirian. Erref. Jose Maria de Irujo: In Memoriam (" Instituto Americano de Estudios Vascos ", 59. zenbakia).