Diplomatikoa. Jatorriz euskal-kontinentala izan arren, Tolosan jaio zen 1897an. Zuzenbide ikasketak Salamancako Unibertsitatean egin zituen, baina laster karrera diplomatikoaren alde egin zuen, Institutu Diplomatiko eta Kontsularrean sartuz. 1919tik aurrera kargu diplomatikoetan nabarmendu zen Espainiaren ordezkari gisa. Bere liburuen artean aipagarrienak hauek dira: Fernando Katolikoa eta Pisako Zisma (1946), Pedro de Valdivia edo Txileko Eleberria, El Sistema Tripalentea, Fernando Katolikoaren nazioarteko politika, Un proceso por envenenamiento, La guerra de la Navarrería (1945), eta zenbait artikulu historiko Nafarroako Errege Errepublikan. "S. P." (1945etik 1948ra). Garrantzi handiko karguak izan ditu, hala nola, Espainiako Ordezkaritzako idazkaria Nazioen Elkartean eta Armagabetzearen Konferentzian; Espainiako ministro ahalguztiduna Hagan, Montevideon, Atenasen eta Angoran; Konkordatu Batzordeko presidentea; enbaxadorea Txileko Santiagon, non arazo ugari izan baitzituen euskal koloniarekin; Europako Batzordeko lehendakaria