Musikologo, konpositore, idazle eta politikari gipuzkoarra Tolosan jaio zen 1845eko otsailaren 14an eta Donostian bizi izan zen 23 urte zituenetik. Donostian hil zen, 1920ko abenduaren 22an.
Miguel de Muzquizen ondorengoa zen, Carlos III.aren Ogasun ministroa eta Jose Manuel Aguirre Miramonen semea. Mendi-ingeniaria izateaz gain, "nekazari jabea" izan zen, eta nekazaritza-gaiak oso ondo ezagutzen zituen. Rigodones, Reminiscencias éuskaras (1909), Las fiestas de San Juan en Tolosa eta abarren egile, Los éuskaros estreinatu zuen, Donostiako udal banda berak zuzenduta. Irutxulo banda ere bultzatu zuen. "Morfeo" izengoitiarekin kolaboratu zuen El Guipuzcoano egunkarian, Buldak zuzendutako egunkari liberal erreformistan eta Euskal Erria aldizkarian. Revista Vascongada de la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País zuzendu zuen, eta, Arte Ederren Elkarteko presidente zela, berriro ezarri zen, eta 1899tik aurrera ere presidente izan zen. Gipuzkoako Nekazal Erakundeak (1880) eta Euskal probintzietan sagardoaren fabrikazioa eta bere hobekuntza (1882) argitaratu zituen.
Bere Maiestatearen aitoren seme, alderdi politikoan, tokiko alderdi erreformista zuzendu zuen. Senataria izan zen Logroñon eta Donostiako alkatea 1897ko maiatza eta 1901eko azaroa bitartean. Bere agintaldian Musika Akademia sortu zen, Udal Kontserbatorioaren aurrekaria, eta Udal Museoa. Elisabet Katolikoaren Gurutze Handia eta Meritu Militarreko Gurutze Gorria zituen. Horretaz Gabriel M.ª Laffittek hauxe esango du:
"Dato, Sanchez Guerra, Pidal, Tetuango Dukea, San Bernardo Kondea, alderdi kontserbadoreko buruzagi nagusia bere etxetik desfilatu zen pertsona haien omenez antolatzen zituen bazkari desberdinetan" (...). "Askatasun handienak nahi zituen bere eskualderako, aberriaren batasunaren barruan, eta erraztasun handiz hitz egiten zuen euskaraz. Ohitura apaleko uniforme distiratsu eta kondekorazio-konstelazio haien azpian baserritar baten arima zegoen ezkutaturik".