Oinaztar bandoaren bandokidea, Gomez Gonzalez de Butron y Muxicaren eta Elvira de Leyva Oñatiko Guebaratarren bilobaren semea. Mungiako garailea eta Carrionen adiskidetzea bezala pasa da historiara. Mugicasen eta Abendañosen arteko etsaigoak, bere adiskidetzearekin bat-bateko amaiera eman zuen 1470ean. Adiskidetzearen eragilea Trebiñuko Kondea izan zen, Pedro Manrique de Lara, Haroko kondearen asmoak begi txarrez ikusten zituena, eta hari aurre egiteko indarra behar zuena. Harokoak Butroe eta Abendaño Bizkaiko eta Gipuzkoako probintzietatik erbesteratu zituen, eta iraingarritzat eta arbitrariotzat jo zen. Bandoen arteko gerrei amaiera eman zien hiruko konferentziak, Carrionen izan zuen bere tokia; Bizkaiko bi bandokideak aurrez aurre topatu zirenean, «batak besteari begiratuz aztoratuta egon ziren eta ez zuten ezer fablatu». Trebiñukoak diplomazia osoa erabili behar izan zuen, bakeak egin zitzaten konbentzitzeko eta batak besteari aurpegira bota ziezazkioketen heriotzak eta begibakarrak behingoz ahazteko. Aliantza honen ondorioa Mungiako gudua izan zen, non Harokoa garaitua izan zen, 1471-4-27. Bataila honen bertutea izan zen bi fakzio bateraezinak lehen aldiz elkartu izana etsaia garaitzeko, etsaia Gaztelako koroaren joera interbentzionistaren ordezkaria baitzen. Erref. Jose Aralarrekoa: Mungiako Garaipena eta Oñazinoen eta Ganboatarren adiskidetzea, «Ekin», 35. zk.; Arocena, I.: Oinaztarrak eta ganboatarrak, «Ipar» bilduma, 19. zk.