Euskal nazionalista gipuzkoarra Orian (Urnieta) jaio zen 1881eko uztailaren 19an. Ingeniaritza industrialeko ikasketak egin zituen Deustuko Unibertsitatean. Familia dirudunekoa, 1913an Donostiako Udaleko zinegotzi hautatu zuten eta, 1915ean, Gipuzkoako diputatu Donostiako barrutian, hirukote on bat osatuz Julian Elorza karlistarekin eta Ignacio Pérez-Arregui integristarekin. Aldundi honek abiarazi zuen, Bizkaikoarekin batera, 1917-1919ko Mugimendu autonomista. Diputatu gisa, 1917ko uztailaren 16an Gasteizen egindako Aldundien Batzarrean izan zen, eta ondorengo mugimenduan parte hartu zuen bete-betean.
Era berean, Eusko Ikaskuntzaren eta geroago Euskaltzaindiaren sorrera ekarri zuen Oñatiko Eusko Ikaskuntzaren I. Kongresuan (1918) "Eusko-Esnalea"-ko kide gisa parte hartu zuen. Gai abertzale, erlijioso eta nekazariei buruzko euskal hizlari gisa nabarmentzen da, beste industria-jarduera batzuk alde batera utzita alor horretan esperimentatzea gustatzen baitzitzaion. 1919an hauteskunde orokorretarako hautagai aurkeztu zen Azpeitiko barrutian, Senante integristak gaindituta. Geroxeago, Eusko Ikaskuntzaren III. Kongresuan (1922), euskararen aldeko elkarte bat eratzeko batzordeko kide izan zen; 1927an, Euskal Herriko herri-batzarretan parte hartu zuen, eta, 1930ean, Primo de Riveraren diktaduraren urteetan SEVen izandako euskeraren bultzadaren ondorioz sortutako "Euskaltzaleak" elkarteko lehendakari.
Eusko Ikaskuntzaren V. Kongresuko (1930) animatzaileetako bat izan zen, eta eskola-elebitasunaren aldeko diskurtsoetako bat egin zuen, azken oturuntzarena. 47361eko kidea eta GBBko presidentea Avelino Barriolarekin batera, abertzaletasunaren bi frakzioen bateratzearen negoziazio mahaiko kideetako bat izan zen 1930ean. Urte hartako apirilean, beste pertsona ospetsu nazionalista eta karlista batzuekin batera, Prensa Editorial Católica, S. eratu zuen. A., "El Día" egunkariaren editorea. Jarrera anbiguoa izan zuen, bere burua "katoliko eta euskaltzaletzat" jo baitzuen ("El Día", 1931ko apirilaren 1a), Monarkia versus Errepublika polemika betean zegoela, harik eta Errepublika aldarrikatu zen arte (apirilaren 14a), erregimen berriaren ezarpenaz poztu zen arte. Donostian eta Lasarten bizi da, eta era aktiboan kolaboratzen du egunkari hau idazten eta "Agere" aldizkarian.
Gizon geldiezina, zaletasun artistikoduna, argazkigintzaren oso zalea izan zen, eta Maritxu Urreta Zulaica alabari ekin zion. 1934an, Pasaiako Portuko Obra Batzordeko kide eta Gipuzkoako Ekoizleen Ligako presidente izendatu zuten. 1936-37ko gerra hasi zenean bere ondasun guztiak konfiskatu zizkioten, horien artean "Echeberría y Urreta" lantegia. Gipuzkoa erori ondoren Lekeitiora joan zen eta gero Bilbotik Frantziara itsasoratu zen familiarekin. Horren zati bat zeharkatu ondoren, Askainen (Lapurdi) finkatu zen hiru urte eta erdiz. Alemaniarren inbasioa gertatu zenean, urtebetez ezarri ahal izan zen, frankismoarekin ondo konpontzen zen lagun bati esker, zeinari Gipuzkoan, Alacanten, lagundu baitzion, eta urte bat geroago, gutxi gorabehera, bere herrira itzuli zen. Donostian hil zen, 1961eko azaroaren 29an. Verascopo bidez egindako argazkien bilduma, XX. mendearen lehen erdiko historia grafikoaren lekuko diren interes handiko argazkiak, Koldo Mitxelena Kulturuneko katalogotik eskura daitezke.